WYWIERANIE NA UKŁAD

Tak więc wiadomo, po pierwsze, że kora wywie­ra wpływ na układ siatkowaty, i to zarówno hamujący jak i pobudzający (Sadowski, 1962, s. 30—31); po drugie, że istnieją dwukierunkowe połączenia między węchomóz- gowiem (układem limbicznym) i US. Jak pisze Sadowski, „istnieją dane wskazujące na to, że pewne obszary węcho­mózgowia mogą brać udział w procesach uczynniających jako pośredni etap na drodze układ siatkowaty — kora”’ (tamże, s. 31). Zdaniem Lindsleya: „…różnicowanie percepcyjne teraź­niejszości lub różnicowanie zdarzeń przeszłych zmagazy­nowanych — jakoi wspomnienia, idee i wyobrażenia, sym­bole wyższego porządku i myślenie ludzi — wszystko to, zapewne jest zdolne do produkowania impulsów w matry­cy korowej. Te impulsy mogą… powodować pobudzenie ARAS (wstępującego, aktywującego układu siatkowatego), co z kolei oddziaływa na korę w formie elektrokofowej zmiany, przybierającej postać «aktywacji», «desynchroni- zacji» lub «dyferencjacji». Rezultatem końcowym może- być działanie lub zatrzymanie działania” (Lindsley, 1957, s. Tak więc to, co można by określić jako proces emocjo­nalny, miałoby nader złożoną strukturę. Wydaje się, że można mówić o kilku „wariantach” reakcji emocjonal­nych (z punktu widzenia mechanizmu reakcji): Wskutek zakłócenia przebiegu procesów korowych (dezintegracja) w układzie wzgórzowo-limbicznym zosta­ją uruchomione wrodzone mechanizmy napędowe, w układzie zaś niespecyficznym następuje wzrost akty­wacji (zakłócenie korowe —> układ wzgórzowo-limbiczny —> układ siatkowaty). Konsekwencją tej aktywacji było­by pojawienie się ekspresyjnych i wegetatywnych obja­wów emocji oraz wzrost podniecenia.