WYUCZONE FORMY

Tak więc wyuczone formy zachowania się obronnego (reakcja unikania) związane, jak można przypuszczać, z wytworzeniem związków ner­wowych w korze mózgowej, dochodzą do skutku dzięki pobudzeniu określonych obszarów układu limbicznego związanych z powstawaniem emocji. Mamy tu empirycz­ny dowód zależności, której zresztą można się było domy­ślać. pobudzenie ośrodków emocjonalnych związanych z powstawaniem emocji strachu uruchamia wyuczone re­akcje obronne.Można by zapytać, czy pobudzenie tych ośrodków jest warunkiem koniecznym do pojawienia się reakcji obron- nej? A dalej, czy pobudzenie ośrodków strachu w węcho- mózgowiu jest związane wyłącznie z reakcją unikania, czy również pozostaje w związku z innymi reakcjami koro­wymi, innymi słowy — czy aktywność tych ośrodków nie jest po prostu koniecznym warunkiem powstawania i do­chodzenia do skutku jakichkolwiek związków korowych? Pewne dane eksperymentalne, których dostarczyły bada­nia Brady’ego, rzucają światło na tę kwestię. Otóż Brady i Nauta stwierdzili, że usunięcie niektórych części układu limbicznego (area septales) powoduje zanik wyuczonej reakcji unikania. Znaczyłoby to, że ta okolica ma coś wspólnego z realizacją odruchów obronnych. Usu­nięcie amygdala również wpływa na reakcje unikania, choć nieco inaczej: pozostają reakcje wytworzone przed operacją, natomiast nie można wypracować nowych reak­cji tego typu. Tak więc obszar przegrody miałby nieco inne funkcje w stosunku do reakcji obronnych niż obszar jądra migdałowatego. Pierwszy współdziałałby w realiza­cji odruchu, drugi — w jego formowaniu. Ale, należy to podkreślić, dotyczy to tylko odruchów obronnych.