REGULACYJNA FUNKCJA KORY

Wydaje mi się, iż stanowi­sko Hebba w znacznym skrócie i uproszczeniu można przedstawić w sposób następujący: kora mózgowa może pełnić regulacyjne funkcje dzięki uformowaniu się naj­pierw prostych, a potem coraz bardziej złożonych organi­zacji mózgowych w formie zespołu komórkowego i sek­wencji fazowej (bliższą charakterystykę tych pojęć poda­wałem w innej pracy: Reykowski, 1964, s. 32 i następne; por. także Hebb, 1964). Zespół komórkowy powstaje w wyniku wielokrotnych podrażnień zakończeń nerwo­wych przez ten sam bodziec elementarny (barwna plama, nacisk na niewielki odcinek skóry, ton itp); zespół taki stanowi korową reprezentację podrażnienia, można go też rozpatrywać jako fizjologiczną podstawę elementarnego procesu psychicznego — wrażenia. Zespoły komórkowe tworzą większe organizacje, w których pobudzenie prze­biega sukcesywnie, tzw. sekwencje fazowe. Taka większa organizacja powstaje w wyniku powtarzania się podrażnień większych całości — całych konstelacji, związanych z dzia­łaniem cech złożonego przedmiotu lub też z działaniem grupy przedmiotów składających się na sytuację, w jakiej podmiot się znajduje. Zespoły komórkowe oraz sekwencje fazowe stanowią warunek uporządkowanej reprezentacji przedmiotów i zdarzeń otoczenia, warunek orientacji w otoczeniu. Te same organizacje pełnią także funkcje sterujące w sto­sunku do motorycznych reakcji ustroju — stanowią więc warunek zorganizowanego działania.