PROBLEM POBUDZENIA

Dane neurofizjolo­giczne wskazują również na to, że obszary odpowiedzialne za regulację emocjonalnego zachowania się pozostają w bliskich związkach funkcjonalnych z mechanizmem fizjo­logicznym, od którego zależy ogólny stan aktywności centralnego systemu nerwowego. Regulatorem aktywności jest układ siatkowaty, pozostający w bliskich związkach z układem limbicznym. Amygdala i hippocampus mają połączenie dośrodkowe z układem siatkowatym; istnieją również powiązania o charakterze odśrodkowym, w któ­rych bierze udział podwzgórze (Lindsley, 1957, s. 97). Podstawowe fakty na temat funkcjonalnej roli układu siatkowatego (US) zebrane przez Lindsleya (Lindsley, 1951) zostały streszczone przez Oldsa w następujących punktach (Olds, 1955, s. 78—80):   zaobserwowano, że elektryczna stymulacja US (u znieczulonego zwierzęcia) powoduje pojawienie się w ko­rze szybkich fal podobnych do tych, które można zareje­strować w stanie bardzo silnego podniecenia emocjonal­nego — jest to reakcja całej kory, a nie jakiegoś specy­ficznego obszaru;  elektryczna stymulacja US wpływa torująco i ha­mująco na różne reakcje motoryczne, m.in. może powo­dować takie reakcje, jak plucie, gryzienie, atak, bieg i inne oznaki wściekłości; elektryczna stymulacja US powoduje zmiany wege­tatywne charakterystyczne dla pobudzenia układu sympa­tycznego; przecięcie US wywołuje apatię, senność i zanik szyb­kich rytmów korowych;drogi afferentne, po których przechodzą informacje o  podrażnieniach zmysłowych z obwodu ciała do ośrod­ków, mają odgałęzienia przechodzące do US, w rezul­tacie czego aktywność US jest regulowana przez podraż­nienia dochodzące z zewnątrz i z wewnątrz organizmu.