OGROMNE WZMOŻENIE

Na­stępuje wtedy ogromne wzmożenie wrażliwości emocjo­nalnej — już lekkie dotknięcie zwierzęcia wywołuje gwał­towne reakcje w formie syczenia, plucia, uderzania wy­ciągniętymi pazurami, jeżenia włosów, tulenia uszu i inne objawy wściekłości. Reakcja agresywna jest jednak nie­zbyt dobrze ukierunkowana i mało precyzyjna.Tak więc wpływ kory mózgowej na reakcje emocjonal­ne wydaje się nader złożony.’ Po pierwsze, kora odgrywa rolę mechanizmu ułatwiającego pojawienie się reakcji emocjonalnej (a więc działającego; antagonistycznie w sto­sunku do tych obszarów węchomózgowia, które działają tłumiąco na reakcje emocjonalne), po drugie zaś, działa jako mechanizm warunkujący precyzję i dobrą organiza­cję tych reakcji. Kora, po trzecie, jest magazynem wyu­czonych sposobów zachowania, które aktualizują się w od­powiedzi na działanie bodźców emocjonalnych (tj. bodź­ców angażujących mechanizmy regulacyjne mieszczące się w podwzgórzu i w układzie limbicznym). Wydaje się więc, że u wyższych zwierząt mogą dochodzić do skutku bez współdziałania kory tylko ekspresyjne reakcje emo­cjonalne (tzn. cytowane wyżej zmiany mimiki, wydawanie dźwięków, gwałtowne ruchy itp.), natomiast nie dotyczy to bardziej złożonych wyuczonych ciągów czynności przy­stosowanych do redukowania określonych stanów emocjo­nalnych.W świetle powyższych danych regulacyjna rola kory mózgowej w stosunku do reakcji emocjonalnych ograni­czałaby się do wypełniania trzech zadań:dostraja wielkość i cechy reakcji emocjonalnej do cech sytuacji;tworzy i przechowuje sposoby zachowania się słu­żące redukcji stanów emocjonalnych (instrumentalne od­ruchy warunkowe); pośredniczy w wywoływaniu reakcji emocjonalnych (reakcje emocjonalne na sygnał warunkowy).