EFEKT SAMODRAŻNIENIA

Efekt samodrażnienia zależy nie tylko od ośrodka bez­pośrednio drażnionego, ale także od stanu innych ośrod­ków. Olds badał wpływ na samodrażnienie takich czyn­ników, jak głód lub hormony płciowe (androgen). Wpraw­dzie wyniki tych badań nie są zupełnie jednoznaczne, ale zdają się wskazywać na to, iż są takie punkty w układzie limbicznym oraz podwzgórzu, których wrażliwość zmienia się w zależności od stanu głodu bądź stanu pobudzenia seksualnego. Tak np. Olds wyodrębnił punkty, których wrażliwość wzrasta wraz z przedłużaniem się głodu, oraz punkty, które tracą swoją właściwość dodatniego wzmoc­nienia po kastracji zwierzęcia, a ponownie odzyskują tę właściwość po wstrzyknięciu hormonu męskiego (andro- genu) (Olds, 1958a). Można jeszcze dodać, że punkty samo­drażnienia związane z głodem są zupełnie inne niż pun­kty związane z seksem.Badania Oldsa wskazują, że znajdujące się w mózgu zwierzęcia odrębne struktury, które warunkują tendencje do podtrzymywania kontaktu z drażniącymi je bodźcami, można uważać za coś w rodzaju ośrodków przyjemności. Struktury te funkcjonują w zależności od innych struk­tur, m.in. struktur regulujących zachowanie pokarmowe i seksualne. Oznaczałoby to, innymi słowy, że obserwowa­ny w zachowaniu się związek między stanem popędu a in­tensywnością przyjemności może być fizjologicznie rozpa­trywany jako różnica pobudliwości poszczególnych obsza­rów układu limbicznego i podwzgórza. Obszarów przyjemności zaczęto poszukiwać również u ludzi.