DOCHODZĄCE BODŹCE

Dochodzące zwrotnie do kory bodźce z układu specyficznego (wzgórzowo-lim­bicznego) determinowałyby treść reakcji — tzn. wybór odpowiednich wyuczonych sposobów zachowannia się, na­tomiast podrażnienie zwrotne z układu niespecyficznego powodowałoby wzrost pobudzenia. Jeżeli punktem wyjścia emocji jest dobrze zsynchronizowany, zintegrowany prze­bieg procesów korowych, to wtedy również możliwe są zmiany w układzie specyficznym (przyjemność) oraz pew­ne zmiany o charakterze aktywacyjnym (jak można przy­puszczać na podstawie obserwacji zachowania zewnętrzne­go, na ogół są to zmiany o słabym natężeniu).   Sygnał odebrany przez korę jako zapowiedź zakłóce­nia działa podobnie jak samo zakłócenie, choć na ogół powoduje wybór innej grupy reakcji wyuczonych (anty­cypacyjnych).   Bodziec skojarzony z aktywnością określonych me­chanizmów emocjonalnych (warunkowy bodziec gniewu, strachu, głodu, seksu itp.), zależnie od tego, co zapowiada (zaspokojenie czy deprywację), powoduje różnorodne zmiany w określonych ośrodkach emocjonalnych —- za­równo w tych, które „oceniają” go (jako przyjemny bądź przykry), jak też w tych, które organizują określoną emo­cjonalną odpowiedź. Również następują zmiany w mecha­nizmach regulujących poziom aktywacji (US). Bodziec bezpośrednio zaadresowany do ośrodków emocjonalnych (drażnienie bólowe, pokarm, drażnienie okolic płciowych itp.) może bez pośrednictwa kory wywo­ływać zmiany w centrach emocji; również powoduje zmia­ny o charakterze aktywacyjnym (przez US). Te dwa ro­dzaje zmian: zmiany w centrach emocji i w US, wpływają na działalność kory, doprowadzając do wyboru odpowied­nich wyuczonych reakcji instrumentalnych.